14/6/2006 - Benim Kırılgan Düşlerim

Kanın bu kadar hızlı aktığını bilmiyordum doğrusu,yerde,döşemelerin arasına doldukça kendisine yeni yollar çizen kıpkırmızı bir nehir.. Nehir... karanlıkta ışıkların oynaşırdı,su karanlıktı,gözlerin uzak bakıyordu,dalgındın düşünceliydin ve beni korkutuyordun.. belki bu korkum yüzünden..bilmiyorum... kültablasının etrafından dolaşıyor şimdi kıpkırmızı nehir... gri bir duman pencereye çarpıyor.. pencerenin aralığından sızan bir demet ışıkta tozlar dansediyor.. sigaram bitmiş...duvardaki resimden gülümsüyorsun...gülümsemenden korkuyorum ve belki de bu korku... renklerin yavaş yavaş kaybolduğu o sonbaharlarda uzanıp tutabileceğim kadar yakındın ve koşup yetişmeyeceğim kadar uzak...Ne güzel susuyorduk hatırlıyor musun? Ben bir çok şeyi hatırlıyorum ve hatırladıkça içimden bağırmak deli gibi ağlamak geçiyor,hepimiz ölüyoruz her nefes alışverişimizde ölüyoruz...

- Gidiyorum

dediğinde,içim buz kesti.. hiçbirşey yapamadım.Yerimden doğrulamadım,o çok sevdiğim yüzüne bakamadım..Kafamda defalarca yankılandı. Gidiyorum...Gidiyorum... Gidiyorum... çantanı hazırlamanı seyrettim,ellerin birer kelebek gibi uçuşuyordu ve ben yerimden doğrulamıyordum,ağzımı açabilseydim GİTME! diyebilirdim..diyebilir miydim? Lütfen geri dönüp bakma... bakma... bakma...

- Hiç birşey söylemeyecek misin?

ne söyleyebilirim ki? ne diyebilirim... kapının yavaşça örtüldüğünü,ayak seslerini,pencereden geçen gölgeni izledim ve yerimden hiç kalkmadım... ayaklarım bana ait değil,bedenim bana ait değil şimdi ben sadece bir gölge gibi duruyorum burada silikleşen bir gölge gibi... güneş gittiğinde akşam olduğunda bende karanlığa karışacağım ve hiçkimse beni hatırlamayacak...

Kıpkırmızı nehir ardında kurumuş mat bir iz bırakarak durdu... gözlerimi açamıyorum üşüyorum ve uyumak istiyorum.. Gözkapaklarımda gözlerin kalacak... Hoşçakal...