12/2/2008 - Korkuyu Beklerken... Kategori: Melancholia Oğuz Atay üstada saygıyla... Düşlemeyi bıraktım.. Bağırmayı da.. Ağlamayı da bıraktım.. Sigarayı bırakamadım.. Okumayı bıraktım.. Düşünmeyi bırakamadım .. Uyumayı unuttum, yıkanmayı, kedilerimi sevmeyi, yemek yemeyi de.. Zaten mutfak leş gibi, izmaritlerle dolu tabaklar, saçlarımı kazıttım.. Kimseyle konuşacak birşeyim kalmadı.. bekliyorum... Yolum düşmüyor artık deniz kenarına kaç zamandır martıların seslerini de unuttum üstümde bir gece öncesinden kusmuk lekeleri bulunan eski hırkayı giymekte rahatsız etmiyor artık bunları benden nefret diye yazmıyorum ama istersen edebilirsin buruşmuş kağıtlarla dolu çalışma odam(ız) o çok istediğin(miz) cam kapaklı kitaplığın camları kırılmış ayağıma batınca farkettim tarçın beni görünce korkuyor eskiden eve gelince kucağıma çıkar beni teselli ederdi balkon penceresine ekmek kırıntısı koymadığım için kuşlarda yok artık "Şu sigarayı bırak artık" diyordun ya bana, bende bırakabileceğim halde bırakmıyordum. Senin benim için üzülüyor olmana içten içe sevindiğimden.. "Ben ölürsem üzülür müsün?" dediğimde "Saçma saçma konuşma Allah aşkına" deyip beni hafifçe itelediğinde, ben içten içe gülüyordum. Gece uykunda dönüp bana sımsıkı sarıldığında, hani ben hafifçe kaçmak isterken -ki sen uykunda bile- beni tutardın ya, ben içten içe sıcacık... Sokağa çıkmak arkadaşlarla buluşmak konuşmak içmek bunların hepsini unuttum telefonumu kapattım sonra da kaybettim zaten kaybolması iyi oldu aslında akşam olunca sıkılıyorum biraz zaten uyumadığımdan sokakta sesler azalınca sanki hava da temizleniyor herşey çekilince köpekler bazen hiç susmuyor bazen kediler atışıyorlar "Aslında herşey çok başka olurdu.. biraz çaba gösterseydin" demiştin ya bana -üzüntülü- hani hiç sesimi çıkarmamış ve pencereye dönmüştüm.. Kapı sesiyle saç tellerime kadar biriken ağrıyı atmak istercesine haykırarak.. Her neyse.. Ben beklemeye devam ediyorum, senin burada kalman doğru olmazdı zaten.. Hoşçakal diyememiştim ya sana, Hoşçakal...

Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

14/6/2006 - Benim Kırılgan Düşlerim Kategori: Melancholia Kanın bu kadar hızlı aktığını bilmiyordum doğrusu,yerde,döşemelerin arasına doldukça kendisine yeni yollar çizen kıpkırmızı bir nehir.. Nehir... karanlıkta ışıkların oynaşırdı,su karanlıktı,gözlerin uzak bakıyordu,dalgındın düşünceliydin ve beni korkutuyordun.. belki bu korkum yüzünden..bilmiyorum... kültablasının etrafından dolaşıyor şimdi kıpkırmızı nehir... gri bir duman pencereye çarpıyor.. pencerenin aralığından sızan bir demet ışıkta tozlar dansediyor.. sigaram bitmiş...duvardaki resimden gülümsüyorsun...gülümsemenden korkuyorum ve belki de bu korku... renklerin yavaş yavaş kaybolduğu o sonbaharlarda uzanıp tutabileceğim kadar yakındın ve koşup yetişmeyeceğim kadar uzak...Ne güzel susuyorduk hatırlıyor musun? Ben bir çok şeyi hatırlıyorum ve hatırladıkça içimden bağırmak deli gibi ağlamak geçiyor,hepimiz ölüyoruz her nefes alışverişimizde ölüyoruz... - Gidiyorum dediğinde,içim buz kesti.. hiçbirşey yapamadım.Yerimden doğrulamadım,o çok sevdiğim yüzüne bakamadım..Kafamda defalarca yankılandı. Gidiyorum...Gidiyorum... Gidiyorum... çantanı hazırlamanı seyrettim,ellerin birer kelebek gibi uçuşuyordu ve ben yerimden doğrulamıyordum,ağzımı açabilseydim GİTME! diyebilirdim..diyebilir miydim? Lütfen geri dönüp bakma... bakma... bakma... - Hiç birşey söylemeyecek misin? ne söyleyebilirim ki? ne diyebilirim... kapının yavaşça örtüldüğünü,ayak seslerini,pencereden geçen gölgeni izledim ve yerimden hiç kalkmadım... ayaklarım bana ait değil,bedenim bana ait değil şimdi ben sadece bir gölge gibi duruyorum burada silikleşen bir gölge gibi... güneş gittiğinde akşam olduğunda bende karanlığa karışacağım ve hiçkimse beni hatırlamayacak... Kıpkırmızı nehir ardında kurumuş mat bir iz bırakarak durdu... gözlerimi açamıyorum üşüyorum ve uyumak istiyorum.. Gözkapaklarımda gözlerin kalacak... Hoşçakal...

Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı